3. programa | Memento vivere

 

* Pertsona fotosentikorrengan eragina izan dezake.

3Dko zinema behin eta berriz lotu izan da errealismo sentsazio handiagoa eskainiko duelako itxaropenarekin, eta horrek bere garapena moteldu du. «Lehoi bat zure magalean! Maitale bat zure besoen artean!» zioen Hollywoodeko lehen 3Dko filma zen Bwana Devil (1952) filmaren leloak. Kontakizunak, eguneroko kronikak, munduan zehar bidaiatzen duten ikuskizunak… zinemak, enpatiaren makina gorena denak, denbora- eta espazio-sakontasun koherente batekin ekartzen digu mundua azkenean. Egiatan, bistan denez, 3Dko filmek ohiko zinemak baino gehiago urruntzen gaituzte esperientzia errealetik. Eskala distortsionatuak eta errealitatearen renderizazio grotesko eta bolumetrikoek ikusten duguna benetan arrotz eta abstraktu bihurtzen dute, eta bizitza bizitzeko dela gogorarazten digute. Eta zinema, aldiz, beste edozer gauzatarako.

 

Programa hau 3Dko errealismoaren mitoa gezurtatzera bideratuta dago. Johann Lurf zinemagile estrukturalistaren Twelve Tales Told arrakastatsuarekin hasiko gara: aurrekontu on bat duen edozein filmen hasieran agertu ohi diren estudio zinematografikoen logotipo andana du, eta orkestra-doinu korporatiboen eta lehoien orroen konposizio musikal bat sortzen du, Hollywoodeko kapitalismoak nonahi sustatzen duen handitasuna azpimarratzeko. Ondoren, More than everything Rainer Kohlberger «zarataren» artista ospetsuaren lehen film estereoskopikoan murgilduko gara. Film horretan, patroi optikoek eta abstrakzioek uhinak sortzen dituzte gure begien aurrean, desberdintasun kezkagarriz, giza garunak bere ingurunetik irudi koherenteak eratzeko egiten dituen ahaleginekin kontraesanak sortzen dituen mugimendu batekin.